I
futmë në sy
bëmu dritë
loti yt qoftë strehë për zemrën
dhe kohën time të pashtëpi
II
mes syve të zjarrit
dhe vështrimeve të gjakut
rinia trashëgoi
ujëvarat dashurore të plakut
III
kafka e puthjes sime
këputur nga buzët e tua
lundron në re dashurie
zbehur nga dhimbja dhe morti
sytë e mi varur te hija jote
IV
pse ke frikë nga zemrat e acarta
eja në qytetin e syve
endu shëtitoreve të tij të zjarrta
tek hedhin vallen e yjeve
V
shpirtra të mbushur me fjalë
po na i pijnë këngët si duhan
tingujt s’lindin dot jehona matanë
VI
midis saj dhe syve të mi
mali me psherëtima i zi
VII
hare drite në sytë e ndezur
ngulur te stina e dhimbjes
papritur stuhia arratiset
nga agu buzagaz
VIII
kam një det
përnën sy
ku plagët t’i lidhin
me pëlhura shkëlqimi
IX
mund ta shihni buzagazin tim
qepur te qelqet
e syve të saj
I
sytë e mi të rraskapitur
derdhin trishtim
teksa ndjekin hijen e saj të zbehur
II
sytë e saj të rëndë
u vënë lloze dyerve
anipse qiejt janë të kaltër
III
sytë e mi
qytet i hapur
pa asnjë roje
te dyert e tij
vijnë fytyrat e saj
dhe stuhia me dritë
IV
sytë e saj
janë barka që më çojnë
te lumi i kujtesës
V
natën
sytë e mi ranë nga çerdhja
si degë të thyera
u drodh drita e tyre e harbuar
puthjet e saj të mëdha u zvogëluan
qanë për të mbijetuar
VI
sytë e saj
zarfojnë diellin
për të shkrirë borën
që më ka mbuluar shpirtin
ky ende i rri shtrirë
në pëllëmbë të dorës
VII
sytë e mi kanë ngarkuar
në shpinë agimin e dehur
shkëndija e këngës së saj
shpejt ka për t’i vënë zjarrin
VIII
në sokakët e shkretuar
të shpresës sime
sytë e saj kanë lënë skalitjet e veta
ΙΧ
shushurima të largëta
tehu anëz
i zjarrit
po i pret kokën
territ
në pelena sytë e saj
I
hija e saj
m’i kapërcen sytë e zbrazur
drita përkëdhel pluhurin
e hapave që mplaken
dhe zhduken matanë lugjeve të verdha
II
sytë janë qirinj
digjen
te buzët e natës
duke më kërkuar brenda
III
prapa syve të mi
jehon zëri
i rrahjeve të zemrës së saj
teksa trokasin në derën
e dritës së humbur
IV
sytë e saj pasqyra të thyera
shpërndarë nëpër dyshemenë
e një mbrëmjeje të kryqëzuar
që ende ruajnë imazhin tim
V
sytë e mi
gjarpërinj të egër
që dalin nga fshehca
dhe rrëshqasin majë maleve
të zemrës së saj të shkrumbuar
VI
zemra ime
është varrosur thellë
nën borën
që bie prej syve të saj
VII
sytë e mi shpupuritin
gjethet e vdekura
të dritës së saj
duke ëndërruar shkrinadiellin
VIII
sytë e saj pa re
kapërcejnë zgafellat e territ
duke lëpirë plagët në trupin
e qiejve të mi që hedhin shi
IX
hidhem nëpër
kafazin e syve të saj
shto se shto shufra
nga frika se mos dal prej tij
I
dimri hyri në sytë e mi
pas muajve të thatë
ra shi
dhe pyjet e këngëve të saj
bleruan pak kohë
II
sytë e saj brejnë natën
duke u përpjekur t’i hapin shtegun
diellit dembel
që s’i punohet
III
sytë janë krijesa
të përkryera
mbushur me kuptime
të përlotura
ata nuk mund të zbuten
duke gjerbur lëngun
e jetës
IV
pas shiut të syve
në lëndinën e humbjes
zogjtë e shpresës mblidhen
te pema e zemrave
V
sytë
ndryshe nga zjarret
nuk digjen
ata ushqehen me diell
VI
sytë
si lumenjtë
bartin shëmbëllesa
nata thellohet
pamësitë lypin dritë
VII
ajo u mplak
duke hedhur
lemerinë e dashurisë
në sytë e mi të verbër
VIII
sytë e saj
prekën qiellin
duke kërkuar
yllin rrebel
të shndërruar
në re
me fantazma krahërrahëse
IX
sytë zotërojnë çka prekin
duke mbetur me duar të zbrazura
I
sytë e vendosur te fytyra e ditës
si maja e penës në letër
shkruajnë për mizoritë e kohës
II
sytë e saj fluturojnë
nëpër dritën
e zbrazur nga dielli
III
sytë e mi gjurmojnë
mjaltin e shtatit të saj
që mbetet tokë e pambjellë
IV
te sytë
që e thërrasin
tashmë ka bujtur dimri
acari i rëndë plumb
drita harrohet
dashuria nga shikimet e prajta hyn si pëlhurë
V
sytë e saj arrijnë
nën dritën
e hënës së mesnatës
në qiellin e hapur
sytë rrëzohen e bien
në humnerë
VI
tërë jetën
sytë kërkojnë
të kuptohen
nga farefisi i vet
duke folur gjuhën
e dritës pa fjalë të sëmura
VII
sytë e saj të kaltër
si fytyra e qiellit
kanë përpirë një libër
te faqet e tij
mëndafshi i këngëve të mia
VIII
sytë e saj
më hedhin re
në fytyrë
shirat dimërorë
bien te zemra ime
duke ngrënë horizontet
e zjarrit të sapolindur
IX
sytë e saj
e humbin dritën
në erën
e një nate ngutanake
të zbrazur nga puthjet e mia
I
sytë e saj
sharrojnë terrin
më dysh
duke ia hapur të gjitha dyert
diellit të arratisur
II
dita kreh flokët e veta
në pasqyrën e syve të saj
III
qielli notonte
në lumin e këngëve
të mbytura te sytë e mi
dielli u rrëzua mbi të
në fund të shpirtit tim
IV
sytë e saj janë dyllosur
brenda anit të botës
duke u djegur si qirinj
V
sytë teksa pushtojnë
çfarëdo puthin
na lënë me gisht në gojë
VI
kur sytë dalin për të kënduar
errësira shpërndahet
menjëherë
për të mos rënë
në grepin e dritës
VII
në rrugët e zbrazura
të syve të mi
grilat janë mbyllur të gjitha
do të shëtisë ajo nëpër to?
VIII
në dritën e syve të mi
ajo është perëndim i përjetshëm dielli
IX
sytë e saj
si yje
gërmëzojnë dritën
edhe te fytyra
e netëve të zeza
I
kockat e dritës
thyhen nën barrën
e dashurisë së saj
II
ajo gdhend jetën e vet
në sytë e mi
duke shkruar emrin te drita
III
sytë e saj
ngasin ylberin
në qiell
duke ma drejtuar shpatën
prej drite
në fytyrë
IV
jashtë syve
fillon hapësira
për të vetëm
këngët janë bërë gati
teksa fluturojnë marramendthi
për të porositur biletat
e shpirtrave tanë
V
në oborrin e pasmë
të syve tanë
luajmë me lodra
ëndrre
VI
fytyra e saj
ka ankoruar
në sytë e mi
të dehur me dritë
VII
nga sytë
nxjerr dritën
që gjithmonë bart
erën e saj
dhe rrudhat e lotit
VIII
në shtegun e syve të saj
jam gjethe e rënë drite
IX
fytyra ime
nën kapakët e syve të saj
është kopsht i mbjellë me diell
që buit zjarre
I
sytë
me ngjyrë vetmie
në fytyrën e vashës në pritje
një buzëqeshje e harruar
ia ka mbështjellë orën e kujtesës
II
sytë
si spiunë
zhbirojnë hartën e shpirtit
për të zbuluar rrugën drejt njeriut
III
dielli qep fustane drite
për sytë tanë por
prapë ditët mbeten lakuriq
IV
gjithë ditën e gjatë
drita shihet
në pasqyrën e syve tanë
përpiqet të na mësojë
alfabetin e bukurisë
V
sytë
ndryshe nga dritaret
nuk përdorin perde
VI
zemra e dritës
rënduar nga gjaku i diellit
rreh në sytë tanë
duke treguar si ora
kohën e universit
VII
shushurimat e dritës marrin frymë në sytë tanë
zërat e diellit mbështjellin ditën
që shpërthen te stuhitë e pazbutura të jetës
VIII
a mund të jetohet në sy
ku gjarpërinjtë ngrohen
mbi gjethet e njoma të lotit?
IX
nata pret fytin e dritës
duke shpërfillur sytë yjet hënën
që përherë i binden diellit
I
duke kullotur në pellgjet e syve të saj
zbulova se sipërfaqja e tyre
kishte pasqyruar një fytyrë ndryshe nga imja
II
duke u fshehur pas bukurisë së syve
ajo ma vodhi zemrën
dhe e la peng në pengtore
III
shtëpia ime i ka themelet te sytë e saj por
prapë aty ka vend për dritë
IV
sytë e saj të uritur si qentë
zgjasin e mbledhin turinjtë
duke më ndjekur nëpër pyllin e dritës
V
në sytë e saj
edhe natën
sa të dua peshkoj dritë
VI
sytë e përkthejnë dhimbjen në lot
është shiu i shenjtë që buron nga shpirti
VII
drita synon t’i kujtojë njeriut
sa zor është të ushqehen sytë
VIII
drita s’ngelet kurrë pa u shërbyer syve tanë
që presin botë të dukshme dhe të padukshme
IX
sytë
mbushur me pamësi shtegtare në flakë
se dielli s’ka mbetur ende pa zjarre
